ไม่มีอะไรทำให้ไม่คิดถึงคุณ

เวลาไม่มีอะไรทำให้ไม่คิดถึงคุณ มันก็จะแย่หน่อย

ตั้งแต่เดินในสถานที่เก่าๆ ที่เดินด้วยกัน คุยประโยคที่เคยคุยถึงคุณกับเพื่อน หยิบจดหมายเก่าขึ้นมาอ่าน นอนตรงฟูกที่ชอบนอนคอลกับคุณ นั่งดูสติ๊กเกอร์แปะโน้ตบุ๊คที่คุณเป็นคนวาด

เชื่อไหม แม้แต่ตั้งชื่อเซิร์ฟเวอร์ใหม่ กับนั่งเขียนโปรแกรม เรายังคิดถึงคุณเลย

คุณน่าจะรู้ว่าเราชอบพูดว่า “I can neither confirm nor deny” แต่คุณรู้ไหมว่าคุณคือคนแรกที่กล้าสวนเราว่า “Then I’ll take that as a yes”
จากที่เคยคิดว่าคุณน่ารักดี แค่นั้นเราก็รู้สึกว่าคุณใช่แล้ว จะมีสักกี่คนที่กล้าสวนเราแบบนี้ และทำให้เราได้พูดตรงๆ ว่าคิดอะไรอยู่

เมื่อวานเพื่อนพูดประโยคนี้เป๊ะๆ กับเรา เราเข้าใจเลยว่าการเจ็บปวดทางอารมณ์ที่ลามมาถึงความเจ็บปวดทางร่างกาย (physically) มันเป็นยังไง

ทุกความทรงจำ ทุกเรื่องที่เราทำ มันก็โยงไปหาคุณได้หมดแหละ

ตลอดเวลาที่มีคุณ เรามีความสุขมากเลยนะ เสียดายที่มันสั้นไปแค่นั้นเอง

รูปคู่ยังอยู่ในเคสไอแพดและความทรงจำของเรา ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทั้งรอยยิ้ม น้ำตา เสียงเพลง และเสียงร้องไห้ ยังอยู่ในความทรงจำของเราหมด แล้วเรื่องของเราอยู่ในความทรงจำของคุณบ้างไหม

คุณบอกให้เราเปลี่ยนความเศร้าเป็นงานศิลปะ แต่เรากลับรู้สึกว่าโลกที่ไม่มีคุณมันต่างออกไปเสียเหลือเกิน เราทำงานได้เยอะขึ้น เราอยู่ด้วยตรรกะมากขึ้น สิ่งที่หายไปคืออารมณ์บางอย่าง อย่างน้อยก็อารมณ์ที่ทำให้เขียนบล็อกได้เป็นวรรคเป็นเวร

ความรู้สึกเดียวที่รู้สึกได้จริงๆ คือเหงา และคิดถึง ไม่มีอะไรมากกว่านั้น เราจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าเรายิ้มเท่าตอนมีคุณบ้างหรือเปล่า

เคยบอกใครหลายคนไว้ว่าถ้าติ่มซำกับหมูกรอบเรามันอร่อยเราก็อยู่คนเดียวได้ แต่มันไม่อร่อยแล้ว

คิดถึงแหละ แต่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดถึงด้วยซ้ำในความจริง

อยู่ตรงนั้นขอให้คุณมีความสุขนะ

คงมีแต่คำว่าขอโทษ

เราไม่มีทางรู้เลยว่าการกระทำใดของเราที่เรามุ่งเจตนาสื่อสารบางอย่าง ผู้รับสารนั้นจะตีสารนั้นเหมือนที่ผู้ส่งสารส่งออกไปไหม

การพูดสนทนามีสาสน์มากกว่าตัวข้อความเอง  — น้ำเสียง วาจา สีหน้า — สิ่งเหล่านี้ถูกทอนทิ้งผ่านการส่งข้อความ
หรือแม้แต่การตีความน้ำเสียงและสีหน้า ก็ย่อมเป็นปัจเจก คือขึ้นอยู่กับบุคคล

นับประสาอะไรกับการกระทำ? เรามั่นใจได้อย่างไรว่าสิ่งที่เรากระทำนั้นจะสื่อสารไปถึงผู้รับจริงๆ ตามที่เราเจตนา
หากสาสน์ที่เราส่งไปกลายเป็นความอึดอัดใจ ความไม่สบายใจ คงไม่ใช่เพียงเธอที่รู้สึกแย่ แต่คงเป็นทั้งสองฝ่าย — คงเป็นเราที่ทำร้ายเธอทางอ้อมด้วย

เมื่อความพยายามแสดงความจริงใจกลายเป็นการคุกคามในสายตาอีกฝั่ง ความอึดอัดย่องเกิดขึ้นแบบเลี่ยงไม่ได้ และคงเป็นความอึดอัดที่ทำให้ความสัมพันธ์ต้องถอยหนี

ไม่ว่าเจตนาจะเป็นอย่างไร ความอึดอัดใจที่ก่อขึ้นในอีกฝั่งหนึ่งก็ทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงไปไม่ใช่น้อย ความรู้สึกนี้ไม่เคยมีผลดีต่อใคร

เมื่อนั้น คงมีแต่คำว่าขอโทษ

ถ้าเธออ่านอยู่ เราขอโทษนะ เราขอให้เธอมีความสุขมากๆ นะ

คงไม่มีคำว่าขอบคุณ

เมื่อคนสองคนแยกย้ายห่างจากกันออกไป สิ่งที่เหลือคือเรื่องราวและความทรงจำที่ดี
แม้จะมีคนบอกว่าความทรงจำดีๆ เป็นอะไรที่จะติดตรึงไปตลอด แต่ถึงกระนั้นก็มีปัจจัยหลายอย่างมากกว่าตัวความทรงจำเองที่จะบันทึกไว้ว่าความทรงจำนั้นดีหรือไม่ดี

เมื่อความสัมพันธ์ถอยลง สิทธิ์ขาดในการกำหนดระยะความสัมพันธ์นั้นขึ้นกับคนคนเดียว นั่นคือคนที่เลือกระยะห่างที่สุดให้กับความสัมพันธ์
ความพยายามในการเข้าหาของคนที่พยายามมากกว่าคงไม่เกิดประโยชน์ประการใดเลยหากเป็นอีกฝั่งหนึ่งที่ถูกปิดกั้น

และเมื่อมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเลือกที่จะสร้างความบาดหมาง เย็นชา การทะเลาะเบาะแว้งก็เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ เมื่อนั้นภาพแห่งความบาดหมางก็คงค่อยๆ ก่อตัวหนา

แม้ความทรงจำที่ดีจะมีอยู่ แต่หากทุกครั้งที่หวนคิดถึงมัน กลับกลายเป็นภาพเลวร้ายที่ซัดโถมมากลบความทรงจำ เป็นภาพเหล่านั้นที่ทำให้วันและเวลาดีๆ หายไป ใบหน้าที่ควรจะยิ้มเมื่อนึกถึงมันกลับเต็มไปด้วยน้ำตาและเสียงสะอื้น

เมื่อภาพที่เลวร้ายถาโถมจนกลบความรู้สึกดีๆ เมื่อนั้นก็คงไม่มีคำว่าขอบคุณต่อกันอีก เพราะภาพความทรงจำดีๆ คงไม่ใช่ภาพที่อยากนึกถึง — หรือแม้แต่จดจำอีกต่อไป

ตามหาคุณ

“สิ่งที่เราอยากทำไม่ใช่อะไรใหญ่หลวงหรอก เราแค่อยากเจอคนที่รักเราจริงๆ เราอาจจะยอมพลิกแผ่นดินหาคนคนนั้นด้วยซ้ำ”

“ถ้าสิ่งที่เธอกำลังทำคือตามหาคนที่รักเธอ สิ่งที่เราจะทำคือทำให้เธอเชื่อว่าคนที่เธอตามหาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว”

“งั้นสิ่งที่เราอยากทำ ก็คือรัก ไว้ใจ และเชื่อใจใครสักคน”

“ไม่ง่าย กว่าจะทำได้ถึงตรงนั้น แต่ก็คงไม่ยาก เพราะรู้ตัวอีกทีเรารู้สึกแบบนี้กับเธอไปแล้ว”

ใกล้ๆ หู

เขาอยู่กับเธอ บันไดเลื่อนกำลังเลื่อนขึ้น ทั้งคู่กำลังไปชานชาลารถไฟฟ้า
ตลอดที่เขาอยู่กับเธอ เธอเรียกเขาว่า “เธอ” และเรียกตัวเธอเองว่า “เรา”

เขาตั้งคำถาม หรือวันนี้เขาฝันไป? โอกาสที่ได้อยู่กับเธอช่างดูไม่น่าเป็นไปได้
อันที่จริงเขารู้ว่านี้ไม่ใช่ฝัน แต่ก็ไม่อยากเชื่อตัวเองสักเท่าไหร่

“นี่” เขาเอ่ย เธอยิ้มให้เล็กน้อย
“เรียกชื่อเราให้เราได้ยินสักทีได้หรือเปล่า” เขากล่าวออกไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขอมากเกินไปไหม

เธอยิ้มเล็กน้อย ดึงเขามาจับมือ เอ่ยชื่อเขาเบาๆ ที่ข้างหู
“ชอบนะ” เสียงหวานเสียงนั้นดังขึ้นต่อจากชื่อของเขา

เขายิ้ม ทั้งที่ขอเกินไป แต่กลับได้เกินกว่าที่ขอ
พลันหันหน้าหนีพร้อมพยายามเก็บยิ้ม แต่ความรู้สึกนั้นเกินกว่าจะสามารถซ่อนได้

แล้วทั้งคู่ก็ยิ้มออกมาด้วยกัน

ขอบคุณนะครับ แมรี่ :)

แชทบอท

You:     งื้อออออ มีอะไรจะบอกอ่ะ
You:     !chatbot confess @haveore
Chatbot: @haveore has been loved by @ordinaryguy!
You:     อิอิ ฝากบอทมาบอกรักนะ อุตส่าห์เขียนมา 55555555
Haveore: ทำไมต้องผ่านบอท
Haveore: บอกตรงๆ ไม่ได้หยอ
You:     งื้อ ไม่อ้อมค้อมแล้วเนอะ
You:     ชอบนะ .////.
Haveore: ชอบเหมือนกัน :smile:
You:     :)

ถนัด – ชอบ – เก่ง – ทำเงิน: เมื่อมองตัวเองหลังจบปีหนึ่ง

จบปีหนึ่ง CPE แล้ว จะว่าเร็วก็ว่าเร็ว ส่วนจะว่าช้านี่ไม่สามารถทำได้จริงๆ เพราะมันไม่ช้าเลย

เหลือเวลาอีกสองปีสำหรับการหาที่ฝึกงาน และสามปีก่อนออกไปหางานจริง คำถามคือจะฝึกงานในฐานะอะไร ตำแหน่งอะไร?

ด้วยความว่างเลยมานั่งไล่ดู แล้วก็พบว่าควรจำแนก skills เราออกเป็นสามด้านให้เรียบร้อย: ถนัด ชอบ และเก่ง

  • งานที่ถนัด คืองานที่รู้สึกทำแล้วชินมือ คือเปิดมาแล้วสามารถทำโดย fluent ได้ ต่อให้ไม่ได้ทำมานานก็ไม่ติดอะไรเป็นพิเศษ
  • งานที่ชอบ คืองานที่อยากทำ เออ อยากทำล้วนๆ เลย ไม่จำเป็นต้องถนัด หรืออะไรแต่ประการใด
  • งานที่เก่ง คืองานที่ต่อให้รู้สึก stuck แค่ไหนแต่พองานออกมาแล้วโอเคกับมันมากๆ

ประเด็นคือสามงานนี้มี band ของเซ็ตตามแผนภาพออยเลอร์ทับอยู่อีกหนึ่งภาพ

เซ็ตอีกเซ็ตที่ควรเก็บมาใส่ใจนั่นคือการทำเงิน ไม่งั้นเราคงได้ข้อสรุปตั้งแต่แรกแล้วว่าทั้งสามเซ็ตแรกมี “การนั่งไถ Reddit” เป็นสมาชิกด้วยกันทั้งหมด เสียตรงที่มันไม่ทำเงิน แหม่ :P

สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้ ก็เลยลองไล่งานดูว่างานไหนบ้างที่เป็นตัวเรา

  • งานที่ถนัดรู้สึกจะเป็นงานเขียน สามารถเปิดบล็อกขึ้นมาเขียนได้โดยไม่หยุด เขียนโน่นนี่ลง Blognone ก็เขียนได้ค่อนข้างลื่น มีหลายงานเขียนที่กลับมาอ่านแล้วคิดว่าทำไมตอนนั้นเขียนได้ไม่ดีเท่าที่ปัจจุบันหวัง แต่ก็ยังโอเคอยู่
  • งานที่ชอบ (คิดว่าชอบ) คือสาย machine learning/data analytics มันทำให้เราสนใจมานานแล้วว่าบนโลกของ Data เราสามารถหยิบมันมาทำอะไรได้บ้าง
  • งานที่เก่ง คืองานด้านดีไซน์ รู้สึกว่าติดขัดกับมันมาเยอะ แต่พอมาเปิดงานตัวเองทีหลังก็ไม่รู้สึกผิดหวังอะไร

ประเด็นคืองานทั้งสี่อยู่ตรงไหนในแถบทำเงิน?

  • สำหรับงานเขียน เป็นบล็อกเกอร์ก็น่าจะทำให้มี income ได้ แต่ไม่ใช่อาชีพที่ยึดถือ (ทั้งในแง่ reliability of income และในแง่ที่ยึดหลัก Blogger ไม่ใช่อาชีพจากการได้คุยกับ #มิตรสหายท่านหนึ่ง) แต่ที่สนใจกว่าคืองานสอน เราพบว่าทำงานสอนนี่สนุกกว่าที่คิดตั้งแต่เปิดเพจสอนคอมโปร (หรือเอาเข้าจริงคือสนุกตั้งแต่สอนคอมเพื่อนสมัยมัธยม — แปะลิงก์ไว้ แต่อย่าดูเลย อายเค้า :P)
  • งานสาย data analysis/machine learning นี่ทำเงินแน่นอน ข้ามไปเลย สายนี้ตรงๆ อยู่แล้ว
  • งานสาย creativity นี่ถ้าจะเอาให้ตรงสายรู้สึกควรจะไป UX Designer ก็ได้ แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะเก่งถึงขั้นนั้นได้

พอมามองแล้วก็พบว่าตัวเองเขวเหมือนกัน มีงานหลายสายที่ยังอยากแตะดู (Theory, Infrastructure, Web) แต่ก็ยังไม่ได้แตะ และคิดว่าได้เวลา scope ตัวเองลงมาให้เฉพาะทางได้แล้ว

ถ้าเขียนบล็อกนี้แล้วได้อะไร ก็ขอตอบว่างานที่มุ่งจะทำคือ data analysis แล้วกัน หวังว่าจะสามารถเดินตามทางนี้ได้โดยไม่หลงในอนาคต

กับดักทัศนะ

กับดักที่อันตรายที่สุด คือกับดักทางทัศนะคติของบุคคลหนึ่ง
เป็นกับดักที่ไม่ได้ล่อให้ผู้อื่นมาติด แต่ตรงกันข้าม มีไว้ดักตัวเองให้ไม่ไปไหน

ทัศนคติของมนุษย์คนหนึ่งอาจได้รับอิทธิพลมาจากหลายสิ่ง และปฏิเสธไม่ได้ว่าบริบททางสังคมมีส่วนอย่างยิ่งในการกำหนดกรอบทัศนะ

แน่นอนว่าเมื่อทัศนคติส่วนลึกของบุคลลหนึ่งนั้นไม่ตรงกับสิ่งที่เขาเป็น ทัศนคติจะเป็นตัวกำหนด ตีกรอบ และทำหน้าที่เป็น “กับดัก” ให้กับทั้งพฤติกรรม นิสัย การกระทำ
บางครั้งการเลือกตีกรอบตนเอง ตามกรอบทางทัศนคติที่สังคมตีไว้ ก็อาจทำให้ตัวเองไม่เป็นในสิ่งที่เป็น และอาจลามไปถึงจุดที่ไม่สามารถยอมรับความเป็นตัวเองได้

อันที่จริงแล้ว กรอบหรือกับดักนั้นอาจเป็นเพียงความเชื่อว่าเป็นสังคมที่ปลูกไว้ให้ ทั้งที่ผู้คนซึ่งรายล้อมเราอาจจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้น กล่าวคือเป็นความทึกทักไปเองของตนว่าสังคมเป็นผู้ตีกรอบนี้ ไม่ว่าจะทึกทักโดยอิงจากการตัดสินทางจารีต วัฒนธรรม ความเชื่อ ความคิด หรือแม้แต่กรอบที่เกิดจากความมโนโดยสมบูรณ์

เมื่อเราสลัดกรอบทางทัศนะได้ เราอาจเข้าถึงขั้นหนึ่งของการมีตัวตนที่เป็นตัวตน กล่าวคือหากเปรียบการยอมรับในความคิดและสิ่งที่เป็นให้เป็นเกมหนึ่งเกม กับดักทางทัศนะก็เป็นเหมือนบอสร่างใหญ่ก่อนจบเกม ที่หนทางเดียวในการชนะเกมคือต้องโค่นบอส

เพียงแค่การโค่นบอสนี้ไม่จำเป็นต้องมีสรรพาวุธมากมายในการเอาชนะ — การเอาชนะบอสใหญ่ในเกมนี้ ก็เหมือนการเอาชนะตนเอง
สิ่งที่ต้องทำ ก็แค่สลัดทัศนะคติ หรือความเชื่อที่ตนเองเป็นผู้ปลูกทิ้งไปบ้างเท่านั้นเอง

ขอบคุณนะ

กอด

เราจำทุกกอดของคุณไม่ได้หรอก
เราจำได้แค่ว่าทุกกอดมันเหมือนกันในแง่ความอบอุ่น

เราไม่รู้คุณจะจำกอดของเราเป็นยังไง
แต่ถ้าเราบอกคุณได้ เราอยากให้คุณจำกอดของเราว่าเป็นกอดที่เราให้คุณทั้งใจ

วันนึงที่เราได้กอดกันอีกครั้ง เราอยากให้คุณย้อนกลับไปถึงกอดครั้งก่อนๆ ที่เคยผ่านด้วยกันมา

เพราะเรายังให้คุณทั้งใจเหมือนเดิมอยู่เสมอ

โดดเดี่ยวอีกครั้ง

จากหมอชิตถึงสำโรง การนั่งรถไฟฟ้าเล่นเพื่อไปดูสถานีสร้างใหม่แล้วกลับ ก็อาจจะเป็นการฆ่าเวลาที่ไร้สาระดี

เขาและผู้คนนับร้อยเคลื่อนที่ผ่านขบวนรถเดียวกัน หลายคนที่มาเป็นกลุ่มมีจุดหมายร่วมกัน
แต่ต่างกลุ่ม ต่างบุคคล ก็มีจุดหมายที่ต่างกันไป

เพียงชั่วอึดใจรถไฟฟ้าก็กำลังจะพาเขามาถึงอีกซีกหนึ่งของเมือง

สถานีต่อไป สถานีปลายทาง สำโรง…

สำโรงเป็นชานเมืองรอยต่อกรุงเทพและสมุทรปราการ สถานีบีทีเอสที่ตั้งใหม่ที่นี่เพิ่งเปิดให้บริการ
เขามองรอบตัว คนดูไม่เยอะ ความเหงาเริ่มก่อตัว

ถ่ายรูปจนหนำใจ รอรถไฟฟ้ากลับสู่เมือง


เขาแล่นผ่านใจกลางเมืองอีกครั้ง ผู้คนพลุกพล่านและมากหน้าหลายตา
แต่ผู้คนที่ผ่านไปมามากมายจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อเขาและผู้คนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นคนแปลกหน้า

มีผู้คนในความไม่มีปฏิสัมพันธ์

สถานีต่อไป สถานีปลายทาง หมอชิต…


สวนจตุจักรคือสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่ทำให้คนได้ใกล้ชิดธรรมชาติมากขึ้น

นอกจากการยืนตรงเคารพธงชาติตอนหกโมงเย็น ทุกคนก็ดูมีเป้าหมายของตัวเองในการมาที่นี่ ต่างกลุ่มต่างคน ต่างเป้าหมาย
แม้ที่นี่จะมีคนอยู่มากมาย แต่หากไม่นับกลุ่มคนที่มาด้วยกัน หรือคนที่รู้จักกันโดยบังเอิญ ทุกคนก็เหมือนคนแปลกหน้า

เขาเดินผ่านชมพูพันธุ์ทิพย์ที่กำลังบานสะพรั่ง ผู้คนมากมายถ่ายรูปใต้ดอกไม้ ส่วนใหญ่มาเป็นคู่
เขาหยิบมือถือมาถ่ายดอกไม้เก็บไว้ — คงไม่มีโอกาสที่จะได้ถ่ายตัวเองกับดอกไม้ชมพูที่บานสะพรั่ง เพราะไม่มีใครถ่ายให้

ผู้คนที่รายล้อมมากมาย แต่เขากลับอยู่ลำพัง
ความรู้สึกช่างไม่ต่างจากขณะที่ไม่มีผู้คน

และเมื่อนั้นเขาก็รู้สึกโดดเดี่ยวอีกครั้ง