About @srakrn

This author has not yet filled in any details.
So far @srakrn has created 131 blog entries.

2019: And this too shall pass

Seriously, this is a very hard year to recap. My blog posts about 2017 and 2018 were written in a really smooth way with all the breezes, I really find no difficulties writing them.

It’s different this year, to be honest. A very hard year to recap, also a very hard year that I’ve faced. I was hesitating whether I should write this blog post or not because it’s going to be extremely personal comparing to the last years’, and also I don’t want to be too emotional on my birthday’s eve.


It’s pretty awesome, it’s pretty awful.

You understand happiness the best on the day when the sunlight shades on you, after you’ve strive to climb over and pass all the obstacles you’ve seen.


Yeah, we have ups and downs. But sticking to that “down” time, imagining that you would never get over it, is such a terrible feeling.

Seeing which part of being a good human we’ve lacked is essential in order to be a part of the “social community”. Yet I know I adhered to it so, so, much. I just can’t stop seeing myself as an imperfect guy, failing to behave like what every human being should do.

I always have a goal of changing the lives of people whom I’ve touched. It’s the goal that I felt like I’ve never achieved, perhaps.

ขอบคุณมากครับพี่แทน ถ้าไม่มีพี่แทนผมคงมาไม่ถึงจุดนี้ครับ ขอบคุณจริงๆ ครับ


But it’s not that bad maybe? I just learned with confidence that I can change people’s perspectives. Those feelings are wonderful, and hey, I felt like I’m a little more worthwhile!

Still, I think I can do more. There are still so many things I wanted to do, so many lives I wished to touch, so many commitments I wanted to achieve.

Perhaps let’s try them in the upcoming decade?


I love myself less.



Seriously, I don’t even think I love myself. There are aspects of me that I’m so proud of. I’m proud of having so-called feminine feelings. I’m proud of some of my achievements. There are things that can make me smile, and I’m glad that at least I appreciated that.

Change from talking about appreciation to love and the answers are totally flipped, however. I never think of myself as someone who deserved love. Even loving myself.

I always know that love is such a worthwhile feeling. I think I know how to love someone, even I’m not certain I’m good at loving someone or not. People keep saying that ones can’t love others if they don’t love themselves. If that’s true then maybe I don’t really know how to love someone.

But you know what? Despite having thoughts that I never deserved love, I always feel others’ people love around me. I feel being loved by people who I cared so much. I was fulfilled to the level that I felt bad for believing that I can’t fulfil them like what they’ve done to me. I hurt their feelings, I offended them, I made them care about me too much and care about themselves less.

To everyone whom I love, and to everyone who loved me

Your kind words, touches, understandings, and empathy to me is very worthwhile. I can’t be grateful enough for your positive vibes.

I’m sorry. I know I’m a troublemaker. And of course, I know you’ll hate me for saying something like this. I just really wanted to be sincere with you about how I really felt about myself, and I hope you understand that.

I’m sure that those are things you don’t want to hear me saying about how negative I am, so I will promise this: I’ll learn how to love better. I’ll love you more, and certainly, I’ll learn to love myself more. It takes time, to be honest, but I’ll devote myself to it.

Actually, I think I’m one more step into understanding what love is. After a long decision, I just decided to receive treatments with a psychiatrist because I wanted to be better at loving myself, so I could love you better and be less troublesome. This wouldn’t be impossible without all of you giving me care and love thus making me believe I’m worthwhile in some way. So, thank you for being a giant leap in changing myself–it might sound like you’ve done nothing perhaps, but without you, I would be standing at the same valley of depression.

และอย่าลืมว่าตอนนี้เพื่อนก็เป็นคนที่วิเศษอยู่แล้วเหมือนกันค่ะ !


My friend once told me that I’m a wonderful person. Despite not totally believing this, I just wanted to tell you that I’m trying my best to be better.

I really appreciated what you all have done for me. For me, it can’t be more worthwhile.


ขออภัยที่ทำให้อาจจะรู้สึกว่าคาดหวัง แต่สำหรับคุณคนที่มีระดับการคาดหวังด้วยตนเองสูงอยู่แล้ว ผมคงบอกว่าโดยส่วนตัวไม่เคยกังวลหรือคาดหวัง และผมคิดว่าไม่จำเป็นมากที่จะต้องพึ่งพาความคาดหวัง แต่คิดว่าน่าจะเน้นที่การ support น่าจะเหมาะกว่า

Ajarn Jittat, https://twitter.com/jittat/status/1191914645952446464

I don’t know if I set my expectations too high or not. It appears as I’ve failed at so, so, many things.

I seriously have no idea what other people are expecting at me. Sometimes I felt like I’ve satisfied their expectations, but most of the time I felt like I’m some kind of failure. To be honest, I don’t think it’s Imposter syndrome–there is still a lot for me to explore, and I’m only a small guy in this world.


P’ Krissinee

What I fear about is we are all driven by expectations in this world. I’m expecting a degree from my university, my professor is expecting my work (perhaps?), recruiters are expecting me as their candidate employees while I expect adequate compensation from them.

I could never think of how much others are expecting at me. It’s a neverending topic, and I’m always set my neverending expectations. But screw it maybe?


แต่ก็คือ เธอรู้ตัวเองแล้ว เธอก็ควรจะปัดๆ มันออกไปบ้างเวลาเธอมาคิดรู้สึกผิด กับสิ่งที่มันไม่ได้ผิดเลย


It hurts being me.

I must admit that sometimes I don’t think the world is kind enough to me, but well, I can’t change that. All I can change is myself as part of others’ worlds.

I don’t know if I’m too harsh to the others or not, also I don’t know whether someone will feel bad about me being too kind or not too.

I know I hurt people too. It’s not an excuse, but sorry, I didn’t mean it. I just wanted you to know that I hurt too when you’re hurt by me. Yes, I know I deserved that, but please accept my apology for all the offences I’ve made.

Good times, bad times

ชีวิตไม่เคยหยุด ยืนไปอยู่อย่างนี้ บางทีก็มีสุข บางทีก็มีทุกข์

Jabaja – BNK48

The truth of the world I needed to learn on coping it in a better manner.

I sucked at accepting changes. This could be because of my behavioural syndrome (diagnosed by a psychiatrist). But changes should be challenging and I should learn to deal with it in a challenging way.

And this too shall pass

This section–the post’s conclusion–was finished even before the main body of this post. I just wanted to say to my future self that despite all the mistakes and hard times, I’ve passed them all.

Getting over your guilts, mistakes, worries, or any kind of negative feelings is such a hard thing. It takes time, courage, motivation, and of course countless drops of tears.

I don’t want to set any resolutions. I just wanted to be my better self, just a little bit better day by day is okay. I wanted to smile more, make people around me smile more, embrace how things around me revolve, and surely embrace in myself.

Courtesy: Undertale

Despite everything, it’s still you.

Last Year

Patravee’s latest song, Last Year, certainly touched my heart again.

If I could get higher, higher, higher, high up,

right there with the skies.

Travel through the length of time,

fix up all that we’ve messed up,

so you’ll be here.

But seriously, the way she says she’s going back in time with, and I quote, “the magic drink in hand” combined with getting higher, I was thinking of
cannabis beverages more than some alcoholic drinks.

Update: I just got a good recipe for the magic drink: 1 teaspoon of tears, diluted in drinking water.

Random thoughts: 23 Dec 2019

This is quite personal and I don’t really want to write it down here, but have no other options because my diary notebook is left at the laboratory.

I just realised what I totally lacked right now is my self-esteem. I appreciate myself less as a single entity, and judge myself based on how others appreciated me or how I behave as part of the social.

Seriously, I would never have thought that the boy who was full of self-confidence that day will become this desperate man. I tend to think I’m worthwhile only when I’m surrounded by others. I waited for people to say how they appreciated me in order to feel somewhat “valuable”.

Thinking of those old days when I could fully say to myself that I’m worthwhile the way I am. I would never have a good answer on why and how I became like this.

The only thing I know is that it’s pretty sucked. Seriously.


เปลี่ยนคอมเป็นเครื่องใหม่ เครื่องเก่ายกให้น้องชายใช้ ศิระกรที่รักสิ่งของบางอย่างเหมือนมันมีชีวิตก็แอบเศร้าในใจ

คอมเครื่องเก่า (ชื่อเอปซิลอน) นี่เป็นเครื่องที่ผูกพันที่สุด แน่นอนว่ามันทำเงินให้เราปริมาณนึง และมันช่วยเราผ่านชีวิตมหาวิทยาลัยมาตั้งแต่เรายังอยู่ปีหนึ่ง

ตอนนี้เปลี่ยนไปใช้ ThinkPad (ชื่อซีต้า: Zeta ไม่ใช่ Theta) แน่นอนว่าก็คงไม่ได้เจอเอปซิลอนบ่อยๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว กระเป๋า แท่นวางคอม สายเสียบต่อจอ ที่เมื่อก่อนเคยเป็นที่ “ประจำ” ของเอปซิลอน ก็เปลี่ยนเป็นที่ประจำการของซีต้า

กลับมาบ้านหนึ่งทีก็จะเจอเอปซิลอนนั่งอยู่ในมุมห้อง และกับมือของน้องชาย, มันก็ยังคงเป็นโน้ตบุ๊คที่ซื่อสัตย์และน่ารักอยู่ แค่มันไม่ได้เหมาะกับเราเท่าซีต้า และเราไม่ได้เหมาะกับมันเท่าน้องชายเราแล้ว

ความสัมพันธ์ในชีวิตก็คงประมาณนี้กระมัง ยามเราเหมาะกับเขาน้อยลง และเขาเหมาะกับเราน้อยลงเช่นกัน การจากลาก็คงจำเป็น กระนั้นความทรงจำจะยังชัดเจนเหมือนเดิมตลอดไป

The Illustrator Girl

Always called this girl “The Illustrator Girl” due to her famous appearance in Adobe Illustrator’s splash screen (at this point I’m now feeling old).

It took me more than a decade to learn that it’s an adaptation of Sandro Botticelli’s masterpiece, The Birth of Venus.

During my school year, I found one senior to be really like the Illustrator splash screen (and therefore recognised her to myself as “Ms. Illustrator”). Not really wrong if I drive the conclusion that she is as beautiful as Venus perhaps?


เคยฟังมานานแล้วบน Spotify แต่แบบผ่านๆ จนเพิ่งมาดูยูทูปเลยรู้ว่าเสียงผู้หญิง (ซึ่งสาบานได้ว่าชอบมากตั้งแต่ฟังรอบแรก) คือเอิ๊ต

และ 2:32 ทำให้นึกถึงเสียงกระซิบที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับ

A few months with Anne Pro 2

Got an Anne Pro 2 Mechanical Keyboard for a while, and though it is quite good to give it writing about him.

The good

  • Must admit I loved the brown switch. It gives a good, balanced sensation between the non-linearity of the blue switch and the silence of red switch.
  • Much smaller than my prior TKL daily drive keyboard.
  • Bluetooth means less hassle with cables.
  • Type-C, of which I always have two or three of them in my backpack.

The bad (not really the bad)

  • The lack of the tilde (~) key makes it a little hard for me to type it. I have to use the Shift+Fn1+Esc combo, which is less convenient compared to having a dedicated key.
  • Sometimes Bluetooth doesn’t pair up well, this might be related to my dual-boot laptop.
  • The “white” light is blue-tinted and not truly white compared to my laptop’s backlit keyboard.


  • Custom keymappings! Although it’s not fully “hackable” like those QMK-supported boards, I can still give it some shot of customisation.
    • I now map Fn+HJKL for arrow keys. Now I have some Vim-like keybindings everywhere including my iPad.
    • I have a dedicated shortcut for switching desktop workspace. No need to move my hands from the keyboard to the mouse anymore.
  • I’m now getting used to all the “bad”s mentioned above, so not really a big deal for me, but yes, it takes time to adjust yourself to match it.


คุณรู้อะไรไหม ตั้งแต่จำความได้ ตัวฉันก็เป็นเศษแก้วที่แตกแล้วนั่นแหละ

แต่คุณ-ฉัน-ทุกคนก็รู้นี่เนอะ ว่าเศษแก้วที่แตกน่ะมันไม่มีวันยอมรับว่าตัวเองเป็นเศษแก้วแตกๆ หรอก คุณค่าของมันหมดไปตั้งแต่วินาทีที่มันหล่นลงพื้น กระจัดกระจายไปทั่ว ตั้งแต่ชิ้นใหญ่จนตาเห็น ถึงอนูแก้วที่เล็กที่สุด

จะชิ้นไหน ยามเมื่อสัมผัส ก็เลือดออกเหมือนกัน

เศษแก้วแบบฉันจึงต้องบอกว่าตัวเองไม่ใช่เศษแก้ว–เอ่อ หมายถึงเป็นงานศิลปะ เป็นอะไรสักอย่าง พูดง่ายๆ ว่าจงใจเป็นเศษแก้วน่ะ–หยิบความแตกร้าวของตัวเองมาพูดนิดหน่อย ใส่อารมณ์ขันให้มันไปบ้าง ไม่มีเศษแก้วชิ้นไหนที่อยากยอมรับว่าตัวเองแตกสลายหรอก

จนคุณมาบอกว่าคุณเห็นฉันเป็นเศษแก้วมาตลอด เห็นความแตกร้าวที่ฉันไม่อยากให้เกิด เห็นว่าจริงๆ แล้ววินาทีที่ฉันหล่นลงพื้น แรงกระทบทำให้ฉันเจ็บปวดแค่ไหน


คุณรู้ใช่ไหม, เป็นเศษแก้วน่ะ จะเป็นคนแบบไหนมาจับมันก็บาดมือนะ ปากฉันปฏิเสธว่าไม่อยากให้ใครมาจับ แต่ก็เหมือนคุณรู้นั่นแหละว่าฉันถวิลหาสัมผัสมากแค่ไหน, สัมผัสที่ฉันได้รับเมื่อยามเป็นแก้วเต็มใบ


ฉันก็รู้ว่าเลือดสีแดงฉานมันจะออกจากตรงที่ฉันบาดคุณ แต่ฉันไม่คิดว่าของเหลวไร้สีมันจะออกมาจากตาคุณด้วยเช่นกัน

วินาทีที่หยดของเหลวใสนั้นหยดกระทบฉัน ฉันรู้สึกว่ามันแข็งและแหลมคมยิ่งกว่าพื้นที่ฉันเคยกระทบ ฉันเจ็บปวดยิ่งกว่าเคย, แต่ถ้ามองว่าเป็นผลลงโทษสำหรับแผลเลือดไหลของคุณ ก็คงสมควรและสาสมแล้วกระมัง

ทำไมคุณยังจับฉันอยู่นะ? ฉันไม่มีพลาสเตอร์หรอกนะ ฉันเป็นแค่เศษแก้ว

ทำไมมือของคุณนุ่มจังเลยนะ? ฉันไม่อยากให้มือคู่นั้นต้องหยาบขึ้นจากแผลของเศษแก้วเลย


ฉันไม่รู้หรอกว่าฉันควรนิยามความสัมพันธ์กับคุณไว้ว่าอย่างไร, เพียงแค่หวังว่าสักวันหนึ่งเศษแก้วอย่างฉันจะถูกลบคมด้วยมือของคุณ ขัดเกลา เจียระไน และเปล่งประกายในแบบที่คุณอยากเห็นฉันเป็น

คุณค่าของฉันที่คุณมอบให้อีกครั้ง คงไม่มีคำขอบคุณใดๆ จะเพียงพอ

หมายเหตุ: metaphor ของเศษแก้วได้รับแรงบันดาลใจอย่างยิ่งมาจากวันหนึ่งความทรงจําจะทําให้คุณแตกสลาย ของจิดานันท์ เหลืองเพียร


สารภาพกันตามตรงคือเพิ่งมีความรักอีกครั้ง และก็เพิ่งสารภาพไป, รู้สึกที่ผ่านมาตัวเองผิดพลาดที่ไม่ได้สังเกตความรักอย่างใจจดใจจ่อมากขึ้น

เพื่อนคนหนึ่งเคยบอกว่าเราเป็นคนถามหานิยามเยอะมากๆ ดังนั้นคงไม่ผิดสักเท่าไหร่ที่อย่างน้อยจะพยายามหานิยาม (?) ให้กับมันว่าสุดท้ายแล้วเราต้องการอะไรกันแน่

วิธีการเขียนบล็อกนี้ก็ประหลาดดี, หลับตาแล้วจินตนาการว่าเรากับคุณจะไปอยู่ตรงไหนของกันและกันในชีวิตบ้าง, ก็กล้าพูดว่าเป็นบล็อกที่ยิ้มตอนเขียนมากที่สุด


ไม่ค่อยอยากไทยคำอังกฤษคำ, แต่ความสัมพันธ์ที่ดีคือความสัมพันธ์ที่เราต่าง appreciate การกระทำของกันและกัน

การ appreciate ไม่ได้อยู่แค่เราดีใจที่มีคน appreciate เรา, แต่เป็นการที่ได้ appreciate การมีอยู่ของทั้งอีกฝ่าย และทั้งความสัมพันธ์ไปพร้อมๆ กัน

เรื่องเล็กมากหรือใหญ่มากก็ตามแต่ ถ้าเรายินดีกับการกระทำของอีกคนหนึ่งได้ก็คงจะดีมากๆ–คำขอบคุณและความ appreciate ที่อยากรู้สึกว่ามีให้กันและกัน อาจจะเป็นแค่การดึงมือมาจับ หรือไปจนถึงกระทั่งการสนับสนุนเราทางอารมณ์ในวันที่เราไม่โอเคมากๆ

เรารู้ตัวว่าเราไม่ใช่คนเห็นค่าตัวเองเท่าที่ควร เราคิดว่าความสัมพันธ์ที่ดีจะทำให้เรา appreciate การมีอยู่ของเรา ทั้งเมื่อเราทำอะไรแล้วเรา appreciate ว่าเราดีใจที่ได้ทำให้คุณ และทั้งเมื่อคุณทำอะไรให้เราแล้วเรา appreciate ว่าเรามีค่าในสายคาคุณนะ

พูดง่ายๆ คืออยากรู้สึกเหมือนมีคนขอบคุณเรา และอยากรู้สึกเหมือนขอบคุณคนคนนั้นไปพร้อมกันแหละ

สเปซ, อินทิแมซี, ไทม์

สเปซมีสองแบบ–สเปซที่มีกัน และสเปซที่ไม่ได้ใช้เวลาด้วยกัน

สเปซอย่างแรกคงไม่จำเป็นต้องพูดถึงอะไรมาก, การมีกันอยู่ใกล้ๆ มันก็รู้สึกปลอดภัยดี และระยะประชิด (intimacy) มันก็ทำให้เรารู้สึกว่าคุณยังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ไปไหน

สเปซอย่างหลังอาจจะน่ากลัวไปหน่อย, แต่จริงๆ การห่างเพื่อกลับมาเจอกัน อย่างน้อยก็คือการพักผ่อนที่ดีที่จะเก็บความคิดถึงไว้เป็นพลังตอนเจอกันอีกครั้งหนึ่ง และเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ

ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอด หรือคุยกันตลอดหรอก, เราอยากอยู่ตรงนี้ในเวลาที่คุณต้องการเรา และเราก็อยากให้คุณอยู่ตรงนี้ในเวลาที่เราต้องการคุณเหมือนกัน

ดีมานด์ และคอมมิตเมนต์

รักคือการให้โดยไม่หวังอะไร[citation needed]

จริงๆ แล้วความรักเป็นอะไรที่ถ้าจะ long run ในแง่ของความสัมพันธ์แล้ว ยังไงก็ต้อง mutual ไม่ใช่มีเพียงฝ่ายเดียวให้และฝ่ายเดียวรับ เพราะความสัมพันธ์คือการที่สองฝ่ายตกลงปลงใจที่จะ commit ด้วยกัน

ฟังดูน่ากลัวไปหน่อย แต่จริงๆ เป็นงี้แหละ–ทุกครั้งที่เราให้อะไร เราก็เหมือนให้ commitment ที่เรามีกับความสัมพันธ์ออกไปด้วยเหมือนกัน วันหนึ่งถ้าให้จนไม่ได้รับ พลังจาก commitment ที่มีในตัวก็คงจะหมด ดังนั้นการรับอะไรกลับมาก็คือการรับ commitment กลับมาเพื่อพลังจะอยู่ต่อในความสัมพันธ์นั้นเหมือนกัน

ดังนั้นถ้าจะพูดว่ารักคือการ demand มากกว่าการ request ก็คงไม่ผิดนัก เป็นความคาดหวังที่อาจจะรู้สึกว่าความสัมพันธ์มีจุดหมายเพื่อเติมเต็มมากกว่ารู้สึกว่าถ้าเติมเต็มได้ก็คงจะดี


อืม แค่นั้นแหละ, apply ได้ตั้งแต่วินัยทางการเงิน การวางแผนเวลา จนถึงการวางแผนอนาคตตัวเองนี่แหละ

อยากเมคชัวร์ว่าถ้าเป็นชีวิตที่เราสองคนมีส่วนทับซ้อนกันมากขึ้นแล้ว มันจะยังคงยั่งยืน

จริงๆ พอมานั่งเขียนอะไรแบบนี้แล้วอ่านอีกรอบ ก็พบว่าหัวข้อหลักๆ ที่คิดว่าควรมีในความสัมพันธ์ เช่นความเข้าใจ ความเห็นใจ หรืออะไรพวกนี้นี่ แทบไม่ได้หยิบมาพูดถึงเลย แต่อาจจะเป็นเพราะกว่าจะมีอะไรตามหัวข้อที่เขียนๆ มา ก็คงต้องมีหัวข้อหลักๆ ที่รู้สึกว่าควรมีก่อนหมดเลยอยู่แล้ว

ขอให้เป็นแบบที่หวังแล้วกัน :)


โปรดให้ฉันเป็นสายลม พัดผ่านยามหน้าร้อน
โปรดให้ฉันเป็นสายน้ำ ชุ่มชื้นเมื่อไหลผ่าน
โปรดให้ฉันเป็นหยาดฝน โปรยลงมาเพื่อดับกระหาย
โปรดให้ฉันเป็นแสงแดด ส่องประกายเธอให้งดงาม

ขอเธอโปรดเป็นต้นไม้ใหญ่ ให้ฉันมีความหมายเมื่ออยู่เคียงเธอ